Absurditeit die majestueus is

Afgelopen Palmzondag lazen wij het in de tweede lezing, uit de brief aan de christenen van Filippi: “En als mens verschenen heeft Hij zich vernederd door gehoorzaam te worden tot de dood, tot de dood aan het kruis.” Deze bezinning verschijnt midden in de Goede Week. Wij gedenken op dit moment dat wat er beschreven staat in de hiervoor genoemde brief: Jezus heeft het kruis willens en wetens opgenomen om er aan te sterven.

Ieder jaar opnieuw worden we geconfronteerd met de verschrikking van het kruis. Ieder jaar opnieuw horen wij het lijdensverhaal en telkens opnieuw sta ik weer versteld van de absurditeit van deze gebeurtenissen. Hoe is het mogelijk dat een Man als Jezus wordt geslachtofferd, niet omdat er in Hem schuld gevonden werd, maar omdat er mensen waren die luidkeels riepen: “Kruisig Hem!” Jezus onderging het. Hij wist dat de wil van de Vader moest geschieden, al had Hij gebeden dat deze beker aan Hem voorbij mocht gaan. En ik denk dat wij zo langzamerhand vergeten zijn waarom dit alles moest geschieden. Voor vele mensen is het geworden tot een indrukwekkend verhaal dat op alle mogelijke manieren verteld wordt: van de Mattheüs Passion tot en met de Passion op Witte Donderdag ’s avonds voor de televisie. Waarom gebeurde dit?

Het gebeurde ter wille van ons. Wij: de mensen van toen, de mensen van nu en de mensen van de toekomst. Om ons te verlossen van de last van de zonde (ook een begrip waar we het niet graag over hebben: “Ik doe toch geen mens kwaad?”). Hij stierf aan het kruis, Gods Zoon, God zelf, uit liefde voor ons. Om ons te zeggen dat alles wat ons in het leven kan scheiden van God, altijd overbrugbaar is. Zijn Liefde voor ons is zo groot dat wij Hem altijd kunnen vinden, ook al ligt er een berg afval waarvoor wij ons diep schamen, tussen God en ons in. Het is zoals met de verloren zoon. Die kwam terug in het besef dat hij grote fouten had gemaakt, dat hij zijn vader had vernederd. Maar zijn vader kwam hem tegemoet, blij dat zijn zoon weer thuis was.

Het sterven van Jezus is Zijn Liefde voor ons. Dat wordt ook duidelijk op Witte Donderdag. Als Hij het brood breekt, breekt Hij Zijn Lichaam, zoals dat Lichaam de dag daarop letterlijk gebroken wordt. “Doe dit tot Mijn gedachtenis”, Zijn Lichaam onder ons aanwezig om met ons de weg door het leven te gaan. Het Lichaam van Christus kunnen wij ontvangen, telkens opnieuw om Zijn nabijheid te ervaren. Dat is Zijn belofte: “Ik ben met u, al de dagen van uw leven, tot in eeuwigheid.”

En dan Pasen! Zijn verrijzenis uit de doden! Wat voor mensen onbegrijpelijk is, is daar gebeurd. Voor God is immers niets onmogelijk! De overwinning op de dood. De dood is niet het einde, dat is ons vaste geloof. Wij geloven dat wij zullen zijn in de Liefde van God. En zoveel moeite de leerlingen van Jezus ook hebben om te geloven wat ze zien als Jezus voor hen verschijnt, zoveel moeite hebben mensen van vandaag om dit te kunnen geloven. Dood is dood! Je kunt niet opstaan uit de dood. Maar juist daarin heeft Jezus laten zien dat God almachtig is: Schepper van hemel en aarde, van al wat zichtbaar en onzichtbaar is. God is niet zomaar, Hij is Alles. Met het menselijke verstand is het niet te bevatten, maar hier is meer aan de hand dan het menselijke, hier is het Goddelijke: onze belofte dat wij zullen verrijzen tot het leven met Hem, als wij geloven in Zijn Zoon die de Weg, de Waarheid en het Leven is.

Daarom wens ik u een aandachtige Goede Week toe en van harte een Zalig Pasen!

Pastoor Marc Oortman

Mogelijk ook interessant voor u:
di 13

Beek

13 april - 09:00
wo 14

‘s-Heerenberg

14 april - 19:00
do 15

Didam

15 april - 09:00
do 15

Zeddam

15 april - 19:00
vr 16

Wehl

16 april - 09:30
Parochie H. Gabriël